Όταν τα ραπ συγκροτήματα έγραφαν τραγούδια με βάση το στίχο και έγιναν πραγματική ιδεολογία και τρόπος ζωής.

Ένα παλιό ξεχασμένο cd καθώς έψαχνα κάποια πράγματα ήταν αρκετό να με γυρίσει χρόνια πίσω και να μου θυμίσει πως παραμένω ακόμη οχυρωμένος όπως έλεγε και ένα τραγούδι.

Ας ξαναθυμηθούμε λίγο τους στίχους και ας ανατρέξουμε πίσω σε ωραίες εποχές.


Παραμύθι

Όταν ήμουνα μικρός μου `χαν πει ένα παραμύθι

ότι αυτό που λέγεται φιλία υπάρχει και ζει σ’ αυτόν τον πλανήτη .

Μου είχαν πει και για κάτι σπουδαίο που το λέγανε ιδεολογία

και να `μαι πιστός σε ιδανικά όπως πατρίδα, οικογένεια, θρησκεία .

Μου είχαν πει για μια γενιά εκεί γύρω στο `60 με `70,

για μια επανάσταση κι αν χρειαζότανε η γενιά μου θα έκανε τα ίδια.

Μου είχαν πει και για κάτι παράξενους με καπέλο και μπλε στολή,

αυτοί θα με έσωζαν αν κάποιος κλέφτης στο σπίτι μου μέσα είχε μπει.

Μου είχαν πει για μία χούντα και για μία αριστερά

μου `παν για κάποιες χαμένες πατρίδες και 400 χρόνια σκλαβιά .

Μου `παν ότι ήμουν τυχερός γιατί τώρα έχουμε δημοκρατία,

για κάτι που το `λεγαν σοσιαλισμό και έμοιαζε μ’ ελευθερία.

Μου `παν τα πράγματα έχουν αλλάξει για τη δική μου τη γενιά

κι αφού έχουμε ένα πιάτο να φάμε όλα είναι μια χαρά.

Μου `παν να βάλω γρήγορα μυαλό και να συμβιβαστώ

κι ότι κάπου εκεί είναι το νόημα της ζωής, αν το ψάξω θα το βρω!

Όταν ήμουνα μικρός μου `χαν πει ένα παραμύθι,

μα είχε άσχημο τέλος και αυτό το ξέρω ήδη.

Όταν ήμουνα μικρός μου `χαν διδάξει μια ιστορία,

τώρα μου την λένε αλλιώς, μα εγώ μαθαίνω στην πορεία.


Απομακρύνθηκα

Μη κοιτάς μόνο εκεί πέρα που σου μάθανε να κοιτάς

Κοίταξε λίγο παραπέρα μάθε μόνος να πετάς

Βλέπεις το έχει η εποχή να είναι όλα μπερδεμένα

Φθινόπωρο κι άνοιξη μαζί, μα πως έχουν γίνει όλα ένα


Κοιτάς μπροστά και δε σε νοιάζει, κοιτάζεις πίσω και πονάς

μα όλα θα ήτανε εντάξει αν είχες κάποιον να μιλάς

Να ήταν δίπλα σου στον πόνο, να ήταν δίπλα στις χαρές

Να μη σ’ άφηνε μόνο σε μέρες τέτοιες σκοτεινές


Και είναι δύσκολες μέρες και δεν περνάν οι στιγμές,

απέναντι σε έναν αιώνα που δεν τον άλλαξε το χθες

Λες όλα πάνε καλά έχεις τον κόσμο μπροστά σου

κι ας είναι δύσκολοι καιροί εσύ τα θέλεις όλα δικά σου


Και κάπου μες το χαμό κάποιος σου φώναξε στάσου

μα δεν τον άκουσες ποτέ είχες ξεχάσει το όνομα σου

Και τώρα άσκοπα γυρνάς έχεις για όνομα αριθμό

Υπάρχει φως μες το δωμάτιο μα μοιάζει πάντα σκοτεινό


Απομακρύνθηκα, θαρρείς ότι τους ανθρώπους φοβήθηκα

Στη μοναξιά συστήθηκα μήπως κι αποτοξινωθώ

και διώξω τα φαντάσματα

που στοίχειωσαν τον κόσμο μου κι έκλεισαν τα περάσματα


Οχυρωμένη αντίληψη

Η αντίληψη μου παραμένει ακόμα οχυρωμένη

σε μια ζωή επιθετικιά προσανατολισμένη

δοκιμασμένη κάτω από αντίξοες συνθήκες

το νόημα της ζωής δε θα ρωτήσω αν βρήκες

σκοπός μου να `χεις πάντα δίπλα σου μία φωνή

που να σ’ εκφράζει να σου δίνει δύναμη πνοή

και μόλις παίξει το cd μικραίνουν οι αποστάσεις

βρίσκομαι δίπλα σου εκεί σ’ όλες τις καταστάσεις

στα πάνω και στα κάτω σου στις πιο καλές στιγμές σου

στις εύκολες στις δύσκολες και στις χειρότερες σου

αυτό μετράει τελικά και πιστεύω πως το ξέρεις

όταν δε νιώθεις μόνος σου τις ώρες που υποφέρεις

μα κάθε εμπόδιο για καλό όπως μας λέει και το ρητό

κι έτσι με ρίμες και νότες φτιάχνω εμβόλιο ισχυρό

με τον κατάλληλο τρόπο έχω τους στίχους μου όπλο

χιλιάδες σκέψεις βουίζουν και χωρίς να χάσω χρόνο

οι σκέψεις γίνονται λέξεις οι λέξεις γίνονται φράσεις

οι φράσεις γίνονται στίχοι που ίσως απλά τους ξεχάσεις

μα αν πάλι κάτι σου μείνει να σε συντροφεύει τα βράδια

κράτα το μέσα σου αυτό οχυρωμένο για πάντα


Πρίσμα φαντασίας

Άλλη μια μέρα ξεκινά μα δεν ξέρεις που θα καταλήξει

Τι σου επιφυλάσσει το μέλλον ποτέ δεν ξέρεις, θα δείξει

Λες και θυμάσαι σαν να `τανε χτες, μερικές φορές κλαις

Θυμάσαι κάποιον που `φυγε άδικα και θέλεις κι εσύ να φύγεις

να ησυχάσεις, πάλι μόνος να μείνεις

Καλύτερα όμως να το ξεχάσεις

το παιχνίδι της επιβίωσης κι εσύ πρέπει να το περάσεις

Πες μου πόσα χρόνια θα περάσουν, πόσοι αγώνες

πόσο αίμα πρέπει να χυθεί για να δεις πως όλα είναι ψέμα

Απ’ τήν αρχή μέχρι το τέρμα της διαδρομής

λίγες μάλλον θα είναι οι στιγμές που θα ξεκουραστείς

Βλέπεις κι εσύ θα τρέχεις και θα συναγωνίζεσαι

την αδικία, τον πόνο, τον χρόνο

Μην απελπίζεσαι σου λένε κάποιοι

που τα όνειρα σου εξαγοράζουν με ψεύτικη αγάπη

Μια καλοστημένη απάτη γεμάτη με ψεύτικες υποσχέσεις

πως δήθεν για να πας μπροστά πρέπει και να διαλέξεις

τον τρόπο που θα φέρεσαι, ρουφιάνος πρέπει να `σαι

τον τρόπο που θα στέκεσαι, στρατιώτης πάλι θα `σαι

Το πώς πρέπει να σκέφτεσαι μονόδρομος ευθεία

το άλλοθι θα έχουν στην εν ψυχρώ δολοφονία της δικιάς σου της ψυχής

εκτός κι αν αντισταθείς.

Εκτός κι αν καταφέρεις μόνος τη λύση για να βρεις

κι έτσι βλέποντας όλ’ αυτά μόνο μια λύση έχω

μάλλον θα το `χει η μοίρα μου με το hip hop να αντέχω (να αντέχω)